Marja Zuidgeest, directeur van Proefdiervrij, gaat met
pensioen en daar feliciteer ik haar mee.
Over het door haar gevoerde beleid kun je verschillend
denken. Dat neemt niet weg dat ik respect heb voor haar inzet en volharding.
Het is natuurlijk helemaal geen gemakkelijke job, populair word je er niet mee.
Er zijn de laatste jaren een aantal beslissingen geweest die
ik niet heb begrepen. In de eerste plaats was dat het afscheid nemen van de
leden. We schrijven 2010. Leden zijn je kostbaarste bezit, en wat iemand dan bezielt
om van de vereniging een stichting te maken, dat begrijp ik niet. Zelfs de
Dierenbescherming heeft dat nog niet gepresteerd. Overigens heb ik van verzet
van de leden niets gemerkt. Wat ook wel weer veel zegt.
Het aantal donateurs (voorheen leden) schommelt al jaren rond
de 50.000.
Dat alarm werd niet of onvoldoende verstaan.
De tweede beslissing viel kort daarna: Proefdiervrij gaf de
strijd op. (2012)
Na ruim meer dan 100 jaar. Ze ging vanaf dat moment “samenwerken”
met vivisectionisten. Van enig verzet heb ik wederom niets gemerkt.
De naam van de organisatie bleef dezelfde.
Tenslotte: het beleid is nu dat donateurs behalve
contributie ook betalen (doneren) voor wetenschappelijk onderzoek. In het kader
van crowd funding. Wie het snapt mag het zeggen.
Last not least: wat ik in het jaarverslag over 2016 lees zet
ook wel aan het denken:
Het issue proefdieren is maatschappelijk een zeer
gevoelig thema waarover de emoties hoog kunnen oplopen. Dit vergt van
Proefdiervrij een voortdurend balanceren tussen de emotie dat je dieren niet voor
proeven mag gebruiken en onze strategie om ontwikkeling naar een proefdiervrije
wetenschap centraal te stellen.
Sociale media kunnen een enorme positieve impact
hebben voor Proefdiervrij, maar zij maken organisaties als Proefdiervrij
kwetsbaar voor reputatieschade. Daarom is in 2016 een community manager
aangesteld die volgt wat op social media gebeurt en daar onmiddellijk op
inspeelt.
