Maxima, wèèr genomineerd..........

Maxima zwemt voor dierproeven

Zondag j.l. deed Maxima mee aan de City Swim, ten behoeve van de stichting A.L.S. Het hield in dat er twee kilometer gezwommen werd door de Amsterdamse grachten. Ze deed er bijna een uur over.

Er is 629.000 € opgehaald. Daarmee worden nieuwe dierproeven gefinancierd.

De vraag is in hoeverre ze zich daarvan bewust is. Vermoedelijk niet. Ik heb haar er tenminste nog nooit over gehoord. Er zijn betere manieren denkbaar in het bestrijden van deze dodelijke ziekte.

Maar zelfs als wel: ook deze dame heeft niets met dieren.

***

Sta op tegen kanker !

De reclamespot 'Sta op tegen kanker' kan niemand ontgaan zijn.

Niet alleen tot ververvelends toe herhaald in reclameblokken rond het Journaal, maar ZELFS in het voetbalprogramma Studio Sport (oproep door Maarten van der Weijden - de ex-zwemmer).

Sascha de Boer haakte meteen in: staande presenteerde ze het Journaal.

En om het nog een beetje spannend te maken liep ze ook nog van het ene tafeltje naar het andere. Toe maar.

Nationale hysterie is altijd goed voor de portemonnee (van het KWF). Ik zou willen weten wat deze campagne kost, en hoeveel die opbrengt. Dat is uiteraard nauwkeurig vooraf gecalculeerd.

Niettemin lijkt het tijdvak slecht gekozen, met Sinterklaas en kerst voor de deur.

Tussen twee haakjes: wanneer staan we op tegen dierproeven ?

Softenon

In het Louvre in Parijs bevindt zich een sepiatekening van Francisco de Goya uit 1798, waarop een kind is afgebeeld met de afwijking die nu bekend is als phocomelie (= zeehondenledematen). Dit is een aangeboren afwijking waarbij de bovenarm of het bovenbeen ontbreekt en de hand, de voet of delen daarvan direct aan de schouder of het bekken zitten.

Tot 1957 was focomelie een uiterst zeldzame afwijking.

Dat veranderde toen Softenon in de handel kwam. 

De voorstelling laat twee staande vrouwen zien, die zich over een zittende moeder buigen, die hun het mismaakte kind toont.

Thomas Quasthoff in Passau

Ik ben naar Passau ge­reisd om een masterclass te geven, en ik heb door mijn agent een hotelkamer laten reserveren. Wanneer ik het etablissement betreed, bekijkt de receptioniste mijn onorthodoxe gestalte alsof ze een wandelende vuilniszak ziet. Het is duidelijk: ze houdt niet van dwergen. Overigens ziet ze er zelf ook nier echt uit als Miss Donau, maar meer als een opgezwollen deegbal met een pluk haar erop.

'Helemaal vol,' sist de vormeloze matrone voordat ik zelfs maar mijn mond heb geopend .

Geconfronteerd met de reservering vindt ze mijn naam op haar lijst en gromt misnoegd. Ze moet de homunculus waarachtig on­derdak verschaffen. Ze draagt de hotelbediende op mijn bagage zeven verdiepingen hoog naar een kamer te dragen, waarbij verge­leken een berghut een paleis zou zijn. Het hok is klein, muf en duister, en het bad is bedekt met viezigheid. En zo ruikt het ook.

Ik pak mijn koffer niet eens uit en ga meteen weer naar de receptie om - argwanend bekeken door de meelbal - mijn pianist Charles Spencer op te wachten, die elk moment kan arriveren. Lang hoef ik niet te wachten. Charles komt met verende pas binnen en be­groet me met zijn gebruikelijke uitbundigheid: 'Aha, Herr Profes­sor, zeer verheugd u te zien.' 

***

Uit: Thoams Quathoff, Mijn stem (autobiografie)

Thomas en Heintje

 

"Nog groter successen behaal ik bij moeders koffiekransjes. Dat heb ik te danken aan de zingende zijscheiding Heintje, Neder­lands late wraak voor het aanvalsplan van generaal Von Schlieffen en de Blitzkrieg.

De dames gaan nooit weg voor minstens één ge­trouwe kopie van zijn megahit Mama te hebben gehoord. Ik krijg daarvoor enorme stukken slagroomtaart overhandigd en begin een vetlaag op de heupen te ontwikkelen. Mijn moeder wil in ver­band met mijn zwakke heupgewrichten niet dat ik al te dik word, en bovendien vindt ze het lied nogal stom, maar wat kan ze eraan doen? De koffietantes eruit gooien?

Die maatregel heeft mama, voor zover ik me kan herinneren, maar één keer getroffen. Het gaat om een zekere mevrouw Benedikt, die haar enthousiasme als volgt verwoordt:

'Uw zoon zingt echt prachtig, maar je kunt hem er be­ter niet bij aankijken.' 

***

Uit: Thomas Quasthoff, Mijn stem (autobiografie)

Thomas Quasthoff, bas-bariton

Begin dit jaar kondigde Thomas Quasthoff het einde van zijn zangcarrière aan. Een groot verlies voor ieder die van klassieke zang houdt, want Quasthoff is een buitengewoon begaafde zanger.

Hij werd in 1959 geboren in Hildesheim, Duitsland, met zware lichamelijke beperkingen (softenon-slachtoffer) Maar het was niet zijn voorkomen waarmee hij opzien baarde. Het was zijn ‘miraculeuze stem’, zoals een criticus hem eens omschreef. Een stem waarmee hij uitgroeide tot ‘één van de opmerkelijkste zangers van zijn generatie’, zoals een ander zei.

Quasthoff begon zijn muzikale opleiding in 1972 in Hannover. Voordat hij definitief doorbrak als zanger studeerde hij ook nog drie jaar rechten en werkte hij enkele jaren als radio-presentator voor de NDR.

In 1995 debuteerde Quasthoff op het Oregan Bach Festival, wat de basis legde voor een lange en succesvolle carrière in de Verenigde Staten.

In 1999 tekende hij een contract bij het label Deutsche Grammophon. Hij bouwde daar een uitgebreide discografie op, waarvan vele albums bekroond werden met prijzen. Zo ontving hij drie Grammy’s en de BBC Music Magazine Award.

Quasthoff ontpopte zich als wereldwijd gevierde liedzanger. Hierboven zingt hij uit Schuberts Winterreise ‘Gute Nacht’. Begeleid door Daniel Barenboim. De twee maakten bij Deutsche Grammophon een dvd-opname van de cyclus.