“Anders gaan ze naar het buitenland...”

Dit is een standaardverweer: "Anders gaan ze naar het buitenland". 

Of het nu over dierproeven, de bio-industrie (bont) of iets anders gaat, "laten we dat maar hier houden, dan houden we er zicht op."

"Lekker laten gaan", is mijn antwoord daarop. (Gingen ze maar!)

Wij zijn verantwoordelijk - primair - voor onze eigen plek.

Natuurlijk kijken wij verder en proberen wij ook elders voor het welzijn van dieren op te komen, maar dat is moeilijk vanuit Nederland. Dat is meer een politieke kwestie.

Maar we doen ons best, denk aan het stierenvechten en C.A.S. (Comité Antistierenvechten)

Daarnaast zijn er internationale organisaties actief, zoals WSPA.

En er zijn ook in het buitenland talloze organisaties voor rechten van dieren actief. (bijv. Bite Back; PETA)

Het is gelukkig niet zo dat fatsoenlijke mensen alleen in Nederland  wonen.

Wij bestrijden een vorm van misdadigheid, nl. misbruik van dieren.

Net als andere criminaliteit verplaatst die zich onder druk.

Maar dat is geen reden om niet hard op te treden, en haar desnoods de grens over te jagen.

Integendeel: als WIJ misbruik van dieren niet hard bestrijden, dan TREKKEN WIJ BUITENLANDERS AAN.

Dan denkt het buitenlandse tuig: ‘Oh in Nederland gaat dat lekker makkelijk, laten we daar maar heengaan.’

Tragisch voorbeeld: circussen-met-dieren.

Animal Friends (Dierenvrienden)

Je vindt het leuk om dieren te bestuderen en bent geduldig: want het gedrag van dieren kun je niet altijd beïnvloeden. 

Tijdens de opleiding 'Ondernemen, Dier & Gedrag' zie je dat dieren en mensen in hun gedrag vaak op elkaar lijken. Het duidelijkst zie je dat als je  apen en mensen vergelijkt. 

Maar ook het bestuderen van het gedrag van paarden en (roof)vogels levert interessante inzichten op. 

Natuurlijke omgeving

Bij Ondernemen, Dier & Gedrag staat het observeren van allerlei dieren in hun natuurlijke omgeving centraal. Je ervaart op die manier zelf hoe dieren zich gedragen en hoe je dit kunt gebruiken voor mensen. 

Zo is bijvoorbeeld ontdekt dat gehandicapte kinderen goed reageren op contact met paarden en zwemmen met dolfijnen. 

Ondernemen is erg belangrijk, want je moet straks vooral je geld kunnen verdienen met deze opleiding. Daarnaast staan vier onderwerpen centraal: ethologie (gedragsleer), dierverzorging, communicatie en toegepaste psychologie.


Beroepen
Wat:gedragstherapeut(dieren),trainer/africhter,voorlichter, gedragsonderzoeker, heropvoeder van dieren.

Waar: dierentuinen, proefstations, instellingen als Stichting Hulphond, trainingscentra voor politiehonden.

Handel en Dier 

Het document kan niet worden opgehaald (statement)

Vleeseters en hufters (2)

Vleeseters en hufters

Het onderzoek waarin werd aangetoond dat vleeseters hufters zijn bleek te berusten op fraude.

Degene die fraudeerde met de data is eruitgegooid. Maar intussen heeft ook Roos Vonk, als hoofdverantwoordelijke voor dat onderzoek, eronder te lijden. Dat heeft ze aan zichzelf te wijten. Overenthousiast over de uitkomst gaf ze veel te snel een persbericht uit, terwijl ze een serieuze waarschuwing van een collega hooghartig in de wind sloeg. Dit alles is te betreuren want Roos Vonk is een van ons.

Wanneer iemand een fout maakt zien de naijveraars meteen hun kans schoon om je af te maken. Het sprekendste voorbeeld daarvan was Linda Duits, die op internet weliswaar op (pseudo)deugdelijke wijze de vloer met haar aanveegde, maar met de titel, ‘Roos Vonk mist academische basisvaardigheden’, al duidelijk maakte wat haar intentie was. Wie een hoogleraar aanwrijft dat deze ‘basisvaardigheden’ mist, valt niet serieus te nemen. 

In haar kielzog deed Marcel Hulspas het in de Pers nog eens dunnetjes over: ‘Na de fraude de afgang’.

Nu de stofwolk enigszins geland is komen ook wat bezonnener reacties los. In de Volkskrant neemt Suzanne Weusten, ook een psycholoog, het op voor Vonk. Ze kon ook moeilijk anders want zij had eerder in diezelfde krant een publicatie van Vonk enthousiast besproken. Weusten vindt dat Vonk dom gehandeld heeft maar dat maakt haar gehele oeuvre natuurlijk nog niet waardeloos.

Het interessantst is het overzicht van Maarten Keulemans in de Volkskrant. De schrijver is onverdacht want verdediger van dierproeven. Dan heb je dus niks met dieren.

Het onderzoek naar vleeseters komt niet uit de lucht vallen, schrijft hij. Ter adstructie noemt Keulemans maar liefst een stuk of acht onderzoeken, en verwijst expliciet naar drie tijdschriftpublicaties. Ik stip deze laatste kort aan. Zijn hele verhaal vind je hier.

1. PloS One: ‘The Brain Functional Networks Associated to Human and Animal Suffering Differ among Omnivores, Vegetarians and Vegans.’

Een Italiaans-Nederlandse groep concludeert dat empathie op verschillende manieren neuraal vastligt bij individuen met verschillende voedingsgewoonten.

2. The Journal of Social Psychology: ‘Values and Beliefs of Vegetarians and Omnivores.’

Een Australisch team ontdekte dat vleeseters gemiddeld meer waarde hechten aan machtshiërachieën, logica, verantwoordelijkheid en zelfbeheersing. De vegetariërs scoren hoger op sociale gelijkheid, zelfexpressie, intellectualisme en rechtvaardigheid.

3. Appetite: ‘Meat, morals, and masculinity.’

Onderzoek onder 500 Canadezen liet zien dat zowel omnivoren als niet–vleesters vegetariërs zien als zwak en feminien, maar ook als intellectueel en deugdzaam. 

Martin Gaus Academie

Over (mevrouw) Gaus hebben we het al eens uitgebreid gehad naar aanleiding van het bezoek aan het trainingscentrum voor advies omtrent de betreurde Stafford Doerak. Dat advies luidde toen kort en bondig: afmaken. De commotie die daaruit voortvloeide zal ik niet oprakelen.

Dezer dagen is de ‘bedrijfspoedel’ in het nieuws door een uitspraak van Geert Wilders. Omdat ik nog nooit van dat woord gehoord had, probeerde ik er meer te weten over te komen met behulp van internet. De betekenis schijnt te maken te hebben met ‘het aan de lijn lopen’.

Interessanter was dat ik de naam van Sacha Gaus in dit verband tegenkwam, vermoedelijk de (zoon of) dochter die in het bedrijf, 'Martin Gaus Academie', meewerkt. De poedel prijst zij als volgt aan:

“Juist een poedel durft commando’s te weigeren! Die eigenschap maakt de poedel uiterst geschikt als blindengeleidehond, legt de hondentrainster, ‘dochter van’ en auteur van Karakterhonden, Karakterbazen uit. “Als het nodig is gaat hij tegen de wil van zijn baas in. Dat is belangrijk, vooral als een blinde wil oversteken terwijl het niet kan.”

Veel treuriger kan het niet. Voor deze telg uit de Gaus-dynastie is een hond, als dat zo uitkomt, blijkbaar een gebruiksvoorwerp. Deze jonge hondentrainer ziet er geen been in een levend wezen te reduceren tot een r o b o t. 

Dierenbeschermer van het Jaar (2)

Op 1 oktober 2010 stuurde de Anti Dierproeven Coalitie een aangetekende brief naar het College van Bestuur van de Radboud Universiteit Nijmegen. In de brief werd het College van Bestuur gevraagd een principebesluit te nemen om te stoppen met apenexperimenten. Er kwam echter geen reactie. 

In de brief werd het volgende aan de orde gesteld:    

1. De huidige kooien zijn niet geschikt om primaten te huisvesten. Deze kooien zijn dermate klein dat de apen zich onvoldoende kunnen bewegen. De apen hebben geen enkele mogelijkheid om hun natuurlijke ge­drag uit te oefenen. De kooiverrijking zoals het aanbieden van speelgoed en het aanzetten van een video kan op geen enkele wijze voorzien in de behoeften van de aap. Het is ook schrijnend om te zien dat de kooien staan in een ruimte die vele malen groter is dan de daadwerkelijke kooiopstelling.

2. De Radboud Universiteit gebruikt apen in neurologische experimenten. Hierbij worden implantaten in de schedel van de aap geplaatst om de activiteit van de neuronen te kunnen meten wanneer de betrokken aap een handeling verricht. Deze experimenten tonen grote overeenkomsten met neurologisch onderzoek met apen dat wordt uitgevoerd binnen verschillende andere universiteiten in Europa (Parma, Utrecht, Leuven, Newcastle). De meerwaarde van het voortzetten van apenstudies voor dit type onderzoek is onduidelijk, gezien het grote aantal reeds uitgevoerde studies en de aanwezigheid van vele publicaties. De drie mannetjesapen zitten geïsoleerd van elkaar omdat zij elkaar zouden aanvallen. Toch kunnen deze apen elkaar elke dag zien en moeten zij de tijd doorbrengen in dezelfde kamer. Dit zijn factoren die stress en nervositeit in de hand werken. Het ontbreken van een partner van het vrouwelijk geslacht en het ontbreken van een groep voor de apen is opnieuw een inbreuk op hun natuurlijke gedrag.

3. Aan de aanschaf van de apen kleven de nodige bezwaren. Ze zijn afkomstig van een enorme Chinese apenfokkerij. Van daaruit zijn zij vervoerd naar Europa, een transport gedurende welke de apen ruim 50 tot 80 uur opgesloten zitten in kratten. Hun eerste bestemming is apenhandelaar Hartelust in Tilburg, waar zij 3 maanden lang verblijven, wederom in krappe hokken. Vervolgens worden de apen weer in kratten gestopt om te worden vervoerd naar de Radboud Universiteit. Het traject van de apenfokkerij naar de universiteit zorgt voor stress en leed voor de betrokken apen.

4. Het gebruik van apen in onderzoek is niet vanzelfsprekend. Zo voeren de meeste universiteiten in Nederland geen proeven op apen uit.

Marc van Roosmalen

In de brief was ook een reactie opgenomen van primatoloog Marc van Roosmalen. Hij voert de volgende argumenten aan om apenexperimenten af te schaffen:

“Als men bedenkt dat wij, mensen, voor meer dan 98 procent hetzelfde DNA hebben als onze mede­primaten - de apen en mensapen - en apen in gezichtsuitdrukkingen net zo'n uitgebreid scala van innerlij­ke emoties vertonen, zoals angst, pijn, zorgelijkheid, vreugde, uitgelatenheid, speelsheid, verliefdheid, passie, woede en haat, en wij allemaal het vermogen bezitten te associëren, vooruit te denken, en op de ontwikke­ling vooruit te blikken (zij in beelden en wij daarnaast in abstracte taal / woorden), is het onderwerpen van apen aan experimenten net zo afkeurenswaardig als wanneer het mensen zou betreffen."

Daarnaast beschrijft Van Roosmalen hoe een aap, geïsoleerd in een laboratoriumkooi, zich moet voelen.

“Hij wordt gek, krankzinnig, omdat hij gedepriveerd is van al zijn door de miljoenen jaren van evolutie in het regenwoud ontwikkelde natuurlijke behoeften. Net als een mens opgesloten in een isolatiecel, van tijd tot tijd ontworpen aan fysieke en psychische testen, zal hij zich constant afvragen wat hij in hemelsnaam gedaan heeft om zo'n wrede en onmenselijke behandeling over zich af te roepen of gerechtvaardigd te zien." 

Dierenbeschermer van het Jaar (1)

Merel Ritskes 
(Foto Marcel van den Bergh; aanklikken voor vergroting)

Merel Ritskes is hoofd van het proefdierlab in Nijmegen; de beide andere vrouwen in deze functie zijn Martje Fentener van Vlissingen (Rotterdam) en Frauke Ohl (Utrecht).

Ritskes haalt op 9 juli j.l. de Volkskrant met een interview. Daarin bepleit ze een goede voorbereiding op een dierproef.

Als het onderwerp niet zo droevig was zou je in lachen uitbarsten. Meer dan 10 jaar lang vonden er in Den Haag openbare hoorzittingen plaats in het kader van vergunningaanvragen voor dierproeven. Steeds was een vertegenwoordiger van de minister daarbij aanwezig. Ze werden spaarzaam door burgers bezocht en door de boycot van Proefdiervrij en de Dierenbescherming zijn ze per 2010 afgeschaft.

Op iedere hoorzitting werd er aan de aanwezige onderzoeker gevraagd wat hij of zij had gedaan om bijvoorbeeld doublures te voorkomen. Het was haast een ritueel, want steevast volgde een antwoord in de trant van dat alles vooraf gelezen en besproken was, door middel van literatuuronderzoek en contacten met collega’s o.a. op congressen. Het had immers geen zin dubbel werk te doen, e.d. Het voorgestelde onderzoek was absoluut uniek en onmisbaar.

Overigens werd dit nimmer met enig document gestaafd.

Het ging zover dat wanneer je een vergelijkbaar onderzoek aan een andere instelling aanwees, er door de Commissie Biotechnologie bij Dieren op geantwoord werd dat het van belang was om ‘meer ijzers in het vuur’ te hebben.

Korte tijd was Merel Ritskes lid van deze Commissie. Nimmer werd van haar (invloed) vernomen.

Maar nu haalt ze dan waarachtig de Volkskrant. Het formaat van haar foto is bijna even groot als het interview zelf. En wat heeft mevrouw anno 2011 te melden? Dit: “Voorbereiding is de sleutel tot het sparen van proefdieren.” Om het een beetje op te leuken heet dit in Nijmegen: ‘systematic review’. Terecht vraagt de interviewer of dit er nog niet was. Het antwoord is nee.

Daar sta je dan toch wel van te kijken. Jarenlang is er onderzoekers expliciet naar gevraagd, ook die uit Nijmegen. Er zat een Commissie bovenop om de minister te adviseren. Er zat bij die bijeenkomsten een ministeriële vertegenwoordiger te knikkebollen. En dan is er nu ene Merel Ritskes die, als een Alice in Wonderland, in de krant komt verkondigen dat een goede voorbereiding proefdieren kan sparen.

Het is de zoveelste bevestiging van het feit dat, ondanks de schijn die maar steeds opgehouden wordt, proefdieren in de praktijk geen enkele bescherming genieten.